'Not too bad': Ang buhay Pinoy sa Canada

Dati-rati kapag naririnig ko ang sagot na ito galing sa mga Canadians, iniisip ko, “ano namang klaseng sagot ‘yon?" Anong ibig sabihin ng “not too bad?" Hindi sobrang sama?

Nung bago ako rito, ang alam ko lang isagot sa, “how are you?," ay, “I’m fine. Thank you." At sinasabi ko ‘yan exactly how I used to say it nung pinapraktis ako ng mommy ko para isali sa Little Miss Philippines. :-) Habang tumatagal, unti-unti kong naiintindihan ang mga Canadians pati ang sagot nilang ito. At natuto na rin akong gamitin ang sagot na ‘yan ngayon na kahalili ng: “I’m very well, I’m doing great." At kung anu- ano pa. At ‘di lang yan, bukod sa thank you, nakapagsasabi na rin ako ng “How about you?" Ang laki na ng improvement ko ‘di ba? Medyo matagal kasi bago ako nasanay na lahat ng makasakay ko sa elevator, kahit ‘di ko kilala ay tatanungin ako ng, “How are you?" Lahat ng makausap ko sa telepono, ang bungad ay, “How are you?" Minsan pati bus driver, katabi sa train, kasalubong, lahat yata ng tao. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ako natanong niyan sa isang araw. Dahil pinipilit kong maging tapat, itinigil ko na ang, “I’m fine. Thank you." At iniisip ko pa talaga kung ano ang kalagayan ko bago ako sumagot. Kaso lang kapag sa elevator, bababa na ang kausap ko ay ‘di pa ako nakakasagot at ‘di ko pa siya natatanong ng, “How about you?" Ang buhay nga naman sa ibang bansa, ang daming maliliit na bagay na dapat makasanayan. Mabuti na nga lang at sanay ako sa hirap sa Pilipinas kaya naman lahat ng bagay ay good sa akin dito. katulad ng simula ng winter na ito, nag-snow ng dalawang araw at ‘di natunaw ang snow sa kalye ng isang linggo. Bihirang mangyari 'yan dito sa Vancouver. Kadalasan, isang araw lang mag-snow sa buong winter tapos matutunaw na rin kinabukasan. Kaya naman ang mga tao ay talagang pinag-usapan ang lagay ng panahon. Sabi nila mahirap maglakad papunta sa bus stop, malamig, mahirap mag-drive, etcetera, etcetera. (Mas mahirap kaya ang maglakad pauwi sa Cubao mula sa hanggang baywang na baha sa Espana. Mas challenging mag-drive na nakalubog sa tubig ang tambutso at ‘di pwedeng bumitaw sa silinyador.) At dahil nga nag snow, delayed ang skytrain. Usapin na naman. Kesyo 30 minutes ang hintay. (Dalawang oras nga ang pila sa shuttle terminal sa Makati.) Punong puno din ang bus, siksikan dahil mabagal ang biyahe. (Di naman ganong puno, wala namang nang cha-chancing at wala ring na ho-hold-up. Tsaka di tulad ng jeep, wala pa namang sabit. Di pa rin sa bintana dumadaan ang mga pasahero at di pa nag ra-round trip. Di kasing hirap ng pagsakay noon ng jeep papuntang Montalban!) Ang Vancouver ay kilala sa pagkakaroon ng mild weather buong taon. Ngayong winter pagkatapos ng snow, storm naman. Talagang malaking kontrobersiya, laman iyon ng lahat ng diyaryo. Ang lakas daw ng ulan at hangin. (Pero ambon lang ‘yan sa Pinas. Anong hangin e wala namang lumilipad na bubong. Bagyo ba ‘yan?) O bakit nga ba sila sumasagot ng, “Not too bad?" Bakit ‘di na lang, “Not good" kung hindi naman mabuti ang kalagayan nila? Dahil alam ng mga Canadians na mas masuwerte sila kaysa sa napakaraming tao sa mundo. Tulad ko, ang karaniwang tao rito ay migrant o anak ng migrants. Mas mahirap ang buhay sa bansang pinanggalingan nila. Kaya nga sila nandito. Ito ang dahilan ng sagot nilang, “Not too bad." Kahit anong kalagayan, pinag-uusapan lang pero ‘di nagrereklamo. Alam nilang mas malala ang kalagayan ng mas maraming mga tao sa ibang mga lugar. At dahil naiintindihan ko na ito, ganyan na rin ang sagot ko ngayon. Walang araw na sobrang sama para sumagot ng, “Not good" o “Terrible". Kahit homesick ako, hangga’t may pagkain ang pamilya ko at walang nakamamatay na sakit, “I’m not too bad, thanks. (How about) You? -- GMA News Luz Ano ang kwento mo? Mga Kapuso, tuloy ang ating kwentuhan. Sana’y hindi kayo magsawa sa pagtangkilik sa ating pitak na ito. Habang may mga kababayan tayo sa abroad - pati ang kanilang mga kabiyak, anak, ina, ama o sinuman na kabahagi ng kanilang buhay - na nais magpaabot ng kanilang saloobin, mananatili po ang inyong Kwentong Kapuso. Katulad ng dati, hindi kami magsasawa na basahin ang inyong mga kwento - maigsi man o mahaba. Kahit na ang laman nito ay naglalabas ng inyong saloobin, walang mapagsabihan ng sikreto, o kaya naman nais magbigay ng inspirasyon, gustong magpayo, magsumbong, magpatawa o kahit nagpapalipas lang ng oras. Kaya hihintayin namin ang inyong mga email na maaari ninyong ipadala sa Pinoyabroad@gmanews.tv Sa inyo mga kababayan namin saan mang dako sa mundo, kami po'y saludo sa inyo. Kaya ilabas na ang iyong saloobin, ikuwento mo Kapuso!